Oervoeding hoort daar suiker bij?

januari 17, 2009

Na mijn idee bestaat er geen goede suiker. Daarom is het beste alle suiker te vermijden.

Het matige gebruik van natuurlijke zoetmakers is in vele traditionele gemeenschappen aangetroffen, het eten van volledig rijp seizoensfruit en begrensde hoeveelheden van bepaalde natuurlijke zoetmakers die hoog in vitamines en mineralen liggen zoals zoals rauwe honing, ahornsiroop, dadelsuiker, ongeraffineerde ruwe gedroogde rietsuiker (wordt ook wel oersuiker, sucanat of rapadura genoemd).

Vermijdt iedergeval alle geraffineerde suikers inclusief tafelsuiker, de zogenoemde rauwe suiker of bruine suiker (beide bestaande uit ongeveer 96% geraffineerde suiker), maïssiroop, fructose (wordt verkocht in zakjes ziet eruit als witte suiker maar dan fijner en minder harde korrels) en grote hoeveelheden fruitsap. Deze hebben geen voedingswaarden meer. En zijn een gif voor je lichaam.

Zoetigheid in fruit, granen en groenten is een indicatie er voor dat ze rijp zijn en het maximum vitamine- en mineralengehalte hebben bereikt. Het natuurlijke zoete voedsel -suikerbiet, suikerriet en maïs – liggen in het bijzonder hoog in voedingsstoffen zoals de Bvitamines, magnesium en chroom. Alle soorten suikers worden in het lichaam door de lever omgezet in vet. Het lichaam heeft suiker nodig als brandstof, maar we krijgen er al gauw te veel van binnen. Suiker zit namelijk bijna overal in, en is vaak onzichtbaar. Zo zit er in vers fruit als appels en sinaasappels ongeveer tien procent suiker, in zetmeelhoudende vruchten en groentes (bananen, aardappelen) ongeveer twintig, in brood ongeveer 55 tot zeventig procent, in crackers, pasta, bloem en aardappelmeel nog meer.

Om de winter door te komen heeft de oermens veel bessen gegeten in het najaar (dan zijn de vruchten rijp)om zo wat buikvet te krijgen.

Uitleg soorten suikers
Suikers zijn er in twee vormen: de enkelvoudige suikers, die rechtstreeks door het lichaam worden opgenomen en de meervoudige. Enkelvoudige suikers zijn onder andere glucose (druivensuiker) en fructose (vruchtensuiker). Vooral in reformmiddelen zoet men met fructose, met name met honing en maïsstroop: dat bestaat uit bijna voor honderd procent uit fructose. Meervoudige suikers zijn kristal (biet)- en rietsuiker (sacharose ofwel sucrose), melksuiker (lactose) en moutsuiker (maltose). Honing bevat van nature bijna alle soorten suiker: sacharose, fructose en glucose. Van suiker gewonnen uit suikerbiet of suikerriet is er nog verschil tussen geraffineerde en ongeraffineerde suiker. Geraffineerde suiker is witte suiker, ongeraffineerde suiker donkerder. Ongeraffineerde suikers zijn niet slecht: ze bevatten vitaminen, mineralen, sporenelementen en vezelstoffen.

Ruwe rietsuiker, rietsuiker en oersuiker daar zit verschil in!
Oersuiker (oerzoet,Sucanat, rapadura) is ongeraffineerd rietsuikersap dat wordt gedroogd en vermalen tot korreltjes. De smaak is licht-kruidig. Oersuiker is alleen biologisch verkrijgbaar. Voor rietsuiker wordt het rietsuikersap ingekookt tot er kristallisatie optreedt. Ruwe rietsuiker is niet geraffineerd, gewone rietsuiker wordt licht-geraffineerd. Beide soorten zijn biologisch verkrijgbaar. Naast suikerkristallen levert het rietsuikersap ook stroop op. Rietsuiker- en melassestroop worden niet geraffineerd en zijn rijk aan mineralen en vitamines.

Maissiroop en maismoutsiroop daar zit een verschil in!
•Maismoutstroop is gemaakt van mais en gemoute gerst. De enzymen van de gerstemout zorgen ervoor dat het zetmeel van de mais wordt omgezet in natuurlijke suikers.
Omdat in de siroop de oorspronkelijke complexe suikers niet tot de kortste eenheden gesplitst zijn maar vooral middellange glucoseketens bevatten zal na inname de glucosespiegel in het bloed niet snel stijgen. De siroop is gesplitst tot zo’n 25 a 30 % ongeraffineerde maltodextrines, 10 a 15 % maltotriose en zo’n 39 a 65 % ongeraffineerde maltose. De siroop bestaat maar voor ongeveer 3 % uit glucose en bevat hooguit 1 % fructose. Het heeft daarmee een lage glycemische index. De cursieve geschreven tekst komt uit een boek titel: Suiker en zoetstoffen door Geert Verhulst, ISBN 90-807784-1-9
Ik vind de smaak lekker en passend bij veel verschillende gerechten. Het is niet zo zoet en ik vind het goed te gebruiken bij het bakken. Maismoutstroop is in potten te koop bij de natuurvoedingswinkel.
•Maisstroop heeft ongeveer eenzelfde glycemsiche index als suiker, omdat hier bijna alleen maar korte glucoseketens (dus pure glucose) in zitten. Daarmee heeft maisstroop eenzelfde effect op je bloedsuikerspiegel als kristalsuiker. Het is zelf nog gevaarlijker dan kristalsuiker omdat het 100% fructose is.Pure maisstroop is echter zover ik weet niet los in de winkel verkrijgbaar maar wordt wel in de levensmiddelenindustrie veel gebruikt omdat het goedkoop is en zoeter dan kristalsuiker (de gewone witte suiker). Het in 90% van alle levensmiddelen die je bijv bij de ah koopt!

Hoe ontstaat witte suiker (gewone tafelsuiker)
Suikerriet en suikerbiet zitten vol vitaminen, mineralen, vezels en bevatten ongeveer 15% sucrose (suiker) Nadat deze natuurlijke suikers zijn bewerkt, zijn alle vitaminen, mineralen en vezels verdwenen en blijft er 95% sucrose over. Deze erom hoeveelheid sucrose (witte suiker) beroofd lichaamscellen van zuurstof maar ook de alvleesklier raakt overbelast en er wordt dan teveel insuline gebruikt. Nu is bruine suiker wel iets beter dan witte suiker, omdat het iets minder ver ‘ontmanteld’ is, maar ook dat neigt al wel naar geraffineerde witte suiker.
Als je witte suiker als onbewerkt natuurproduct neemt dan kom je bij sucanat terecht. Sucanat, ook oersuiker genoemd, bevat mineralen en is gezond. Je kunt het alleen bij de reformzaak kopen. Sucanat wordt vaak verwisseld met rietsuiker, maar het zijn twee heel verschillende dingen. Sucanat is suiker in zijn pure vorm, terwijl de gangbare rietsuiker eigenlijk witte suiker is met wat toegevoegde melasse. Rietsuiker is dus niet gezond en is niet te vergelijken met sucanat.

Dadelsuiker
Dadelsuiker is geschikt om mee te bakken of te koken. Het wordt gemaakt van gedroogde, fijngemaakte dadel.

Ahornsap
Ahornsap is geschikt om mee tebakken of te koken. Het is ongeraffineerd en dus rijk aan mineralen. De ahornsap wordt in het voorjaar van de bomen getapt. Deze sap bestaat dan nog voor 97% uit water. De vloeistof wordt ingedikt tot de voor ons bekende Ahornsiroop door middel van koken. Het bio merk Terrasana heeft ahornsiroop in verschillende kwaliteiten verkrijgbaar: A- en C-graad. Deze kwaliteitsaanduiding zegt iets over de helderheid en smaak van de siroop. A-graad, verkregen bij de eerste tapping, is lichtbruin van kleur. C-graad is (donker)bruin en heeft een sterkere caramelsmaak.

Wilde Suikerriet
Wilde Suikerriet daar had ik persoonlijk nog niet van gehoord. Lang leve google… en wat kom ik tegen? Bevroren wilde suikerrietstengels een tractatie voor je papegaai. Buiten natuurlijke suikers bevat suikerriet vitamine B1, vitamine C, Calcium, ijzer en magnesium.
Mmmm dat ga ik eens uitproberen…… zou het net zo lekker zijn als zoethoutstengels? Dat is ook een lekker tussendoortjes als je zin in zoet krijgt. Na wat verder googlen lees ik dat al duizenden jaren is het zoete suikerriet bekend, vooral kauwen op de stengels was geliefd.

Zoethout (hoort niet bij de suikers maar is wel lekker zoetachtig)
Zoethout zijn korte stukjes van de wortelstok van zoethoutplant. Zoethout is niet schadelijk voor je tanden. Er moet flink op gekauwd en gezogen worden om de zoetstof te proeven. De zoetstof in zoethout heet glycyrrhizinezuur, dit is een stof die de bloeddruk verhoogt dus wel een beetje op passen (alles met mate) In Duitsland is zoethout erkend als geneesmiddel bij maag- en darmzweren.

Rauwe Agave Nectar
Agave nectar kan je wat samenstelling betreft, vergelijken met honing. Het is enkel iets dunner en mengt zich gemakkelijker met honing. Aangezien het een volledig natuurlijk product is, behoudt het zijn vitaminen en mineralen in tegenstelling tot verwerkte zoetstoffen. Agave heeft een hoog fructose gehalte waardoor het trager door het bloed wordt opgenomen in tegenstelling tot sucrose gebaseerde kunstmatige kunststoffen. Dit alles maakt dit product uiterst geschikt voor personen met bloedsuiker schommelingen. Ook is het relatief laag in de glycemic index, dus zal het de bloedsuikerspiegel niet zo snel doen stijgen als kunstmatige zoetstoffen dat wel doen. Donkere agave is de beste soort.

Fructose
Fructose is een natuurlijke energie bron en komt voornamelijk voor in rijpe vruchten. In natuurlijke staat:een rijpe vrucht eten goed (ook niet te veel) maar fructose kopen uit een zakje (in poedervorm) is gif!!! Fructose, meestal een zoetstof afgeleid van maïs, kan leiden tot de eerste fasen van diabetes en hart ziekten.Wetenschappers tonen aan dat fructose, een goedkope vorm van suiker in duizenden voedingsmiddelen en alcoholvrije frisdranken, menselijke stofwisseling kan schaden en puur gif is voor het lichaam. Maar er is meer, bij fructose gaat je insuline (wat je lichaam aanmaakt als je eet) niet omhoog dus je hersenen weten niet dat je genoeg gegeten hebt. Fructose zorgt er dus voor dat je verzadigingsgevoel je in de steek laat. Je eet dus meer! Bij inname van glucose geeft je hersenen wel een sein dat je vol zit. Wie geen suiker en vooral geen fructose (zoals vruchtensuiker, maissiroop) gebruikt, heeft een gemiddeld langer en gelukkiger leven. Anders gezegd door suiker wordt je sneller oud (rimpels) en wordt je ziek (bijv. diabetes)
Bron over fructose bekijk op youtube.com: Robert H. Lustig, MD - Sugar: The bitter truth 1 t/m9

Alle suikers die niet meer in zijn natuurlijke vorm zijn (natuurlijke vorm zijn: appel, wortel, aardappel ect.) leidt to AGE’s. AGE’s zijn suiker-eiwit verbindingen. Deze AGE’s worden gezien als belangrijke oorzaak van veroudering. Door AGE’s ontstaat bijvoorbeeld crosslinking. Crosslinking betekent dat er willekeurige nutteloze dwarsverbindingen in je bindweefsel ontstaan. Als dit onder de huid gebeurt wordt dit zichtbaar als rimpels. In andere delen van het lichaam neemt simpel weg de kwaliteit van het weefsel af. Ook veroorzakken ze grote hoeveelheid vrije radicalen.
Even tussendoor een pluspuntje: thee heeft een remmend effect op AGE’s.

Stevia
Stevia is een plant die oorspronkelijk in subtropisch en tropisch Zuid- en Centraal-Amerika voorkwam. Stevia komt nog in het wild voor in het hoogland op het grensgebied tussen Brazilië en Paraguay. De plant wordt daar door de oorspronkelijke bewoners al eeuwenlang gebruikt als zoetmiddel voor thee zoals maté en medicinale drankjes en in kruidenextracten.
Ik zelf gebruik als ik iets zoets wil om mee te bakken, of in groene thee: gemalen blad van de stevia. Dat is niks anders dan de blaadjes van de plant super fijn gemalen. In zijn natuurlijke staat dus. Als je gemalen steviablad koopt ziet het er mooie licht groen uit. Het extract en de witte poeder neem ik minimaal omdat dat toch weer door mensen is gesplitst. Stevia wordt door de overheid verboden daar zit de suikerindustrie achter, het gaat zoals gewoonlijk allemaal om geld. Afijn ik gebruik voor in de thee de fijngemalen steviabladeren. En als ik bijvoorbeeld een kwarktaart maak gebruik ik het steviaextract (anders krijgt de kwarktaart een groen kleurtje). Je moet wel even aan de smaak wennen maar na een half jaar vind ik het super lekker! Stevia wordt nu verkocht onder de vermelding als huidverzorgingsprodukt anders mag het niet verkocht worden.

Alléén het gemalen blad heeft in mijn ogen alle gezondheid voordelen!
Steviablad is rijk aan vitaminen en mineralen. Stevia normaliseert de bloedsuikerspiegel en vermindert het hongergevoel en de behoefte aan zoet en vet. Mensen die gevoelig zijn voor Candida, kunnen Stevia onbeperkt gebruiken. Het bevat geen suiker en heeft geen voedingswaarde voor gist. Stevia werkt antiseptisch in de mond. Het vermindert de groei van bacterieën die plaque veroorzaken. Stevia heeft een gunstige invloed op het tandvlees. Maar dan toch eten met mate!

Sporten en glucose?
Glucose is dus de brandstof voor het lichaam. Alle lichaamscellen hebben glucose nodig die voor de benodigde energie zorgt om te kunnen functioneren. Via het bloed wordt de glucose naar de lichaamscellen in alle uithoeken van het lichaam getransporteerd. Bloed bevat dus altijd een hoeveelheid glucose. Dit staat bekend onder de naam: bloedsuikergehalte, bloedsuikerspiegel of de medische term glykemie. De hormonen insuline en glucagon spelen een belangrijke rol bij het in stand houden van de bloedsuikerspiegel. Sterke schommelingen van de bloedsuikerspiegel kunnen leiden tot de drang van overmatig eten, vasthouden van vocht, sterke dorst of wisselingen in de gemoedstoestand. Stijgt de bloedsuikerspiegel te snel na bijvoorbeeld een koolhydraatrijke maaltijd dan scheidt de alvleesklier het hormoon insuline af die het teveel aan glucose uit het bloed haalt en als glycogeen opslaat in de spieren en de lever. De koolhydraten uit onze voeding hebben een grote invloed op de bloedsuikerspiegel in ons bloed. Het getal dat aangeeft in welke mate een koolhydraat het glucosegehalte in het bloed beïnvloedt, wordt de glykemische index genoemd.

Koolhydraten met een hoge glykemische index worden snel door het lichaam opgenomen en veroorzaken een sterke stijging van de bloedsuikespiegel en worden daarom wel slechte koolhydraten genoemd. Koolhydraten met een lage glykemsiche index worden langzaam door het lichaam opgenomen en veroorzaken nauwelijks een stijging van de bloedsuikerspiegel en worden daarom wel goede koolhydraten genoemd.
Slechte koolhydraten:
Suiker, granen zoals brood pasta koek en gebak, frisdrank (fanta, cola allemaal suikers) zijn voorbeelden van producten met een hoog gehalte aan slechte koolhydraten.
Goede koolhydraten:
Vers fruit, bonen, verse groenten, pinda’s en noten zijn voorbeelden van producten met goede koolhydraten.

Waarom is dus sporten goed voor je?

Sporten brengt je bloedglucosewaarde naar benenden! Suiker in de voeding zorgen voor een stijging van je bloedglucosewaarde. Sporten reguleert dus je bloedsuikergehalte, fysieke activiteit helpt om de glucose gehalten van je lichaam op peil te houden, wat extra belangrijk is voor diabetici of diegenen die het risico lopen om diabeet te worden.
Sporten verlaagt je fysieke en emotionele spanningen (minder stress). De glucosewaarde van het bloed kan verlaagd worden door stress.
Je eten word door sporten niet omgezet in vet. Tenminste als je eerst eet voordat je gaat sporten. Je hebt immers je voeding nodig voor de energie verbranding tijdens het sporten. Maar als je eet dan niet gaat sporten dan word het omgezet in vet. Het is zelfs zo dat sporten een lang gunstig effect heeft op de bloedsuikerspiegel. Dit effect duurt nog enkele uren na het sporten en zorgt ervoor dat het lichaam minder insuline nodig heeft.

De stomste reden is te zeggen dat sporten goed is om calorieën te verbranden. ONZIN. Voor 1 big mac moet je uren sporten. Voor een gevulde koek ben je zo 2 uur bezig…. In verhouding wat de meeste mensen eten (voornamelijk ongezond) moeten ze 8 uur per dag sporten om afvallen. Dat is niet te doen! Het is veel beter elke dag 1,5 uur (over de dag verdeeld na een maaltijd) te sporten en geen suiker meer te nemen. Komt het dus op neer: geen kant en klaar soepen kopen geen sausjes meer ect. Je koopt vanaf nu alleen nog maar groenten en fruit, eieren, vlees en eventueel zuivel zonder toevoegingen ( bijv. pure volle bio yoghurt) bij de supermarkt.
Het is heel simpel: Groentesoep: water, beetje zout, verse kruiden, verse groente en mergpijpje en gehaktballetjes (gehakt mengen met ei). Zo simpel is een lekkere zelfgemaakte soep! brood er eventueel bij. Wil je brood eten? Bak het zelf in de oven of in een bakmachine of het atkins brood kopen! (volkorenmeel, gist, beetje zout, water)

De japanners eten witte rijst en de Italianen eten veel pasta’s dat zijn veel ’slechte’ koolhydraten toch zijn ze veel gezonder en leven langer dan de Amerikanen en de Engelsen. Waarom? Omdat de Japanners echter niet consumeren is een hoop plantaardige olie, witte bloem, veel suiker en verwerkt voedsel (alhoewel ze wel witte rijst eten), de Italianen nogal trouw zijn aan hun traditionele recepten. Ze kopen weinig kant en klaar gemaakte sausen (waar maissiroop en andere troep inzit). Veel Italianen maken zelf hun saus voor de pasta, brood ect. De Amerikanen en de Engelsen eten veel donuts, kant en klaar producten (verwerkt voedsel) en drinken veel frisdranken zoals cola. Maar toch is ook bij de Italianen de bloedsuikerspiegel niet goed.

Suikerziekte: diabetes-2
In het zweeds onderzoek één groep die een jagers dieet (zie hieronder) kreeg en de tweede groep, die een ‘mediterraan dieet’ kreeg. Ook een heel gezond dieet: veel volkorenpasta en -brood, magere kwark, een heleboel olijfolie, veel groenten en veel fruit. De 15 mensen die in deze groep zaten hadden dezelfde beginklachten als de ’steentijdgroep’. Dus ook problemen met het hart en vaten en een glucosewaarde in het bloed die alle kanten op ging. Na 12 weken had iedereen in de ’steentijdgroep’ normale bloedsuikerspiegels. De mediterrane groep leidde echter na 12 weken nog steeds aan heftige bloedsuikerstijgingen na het eten van koolhydraten, ook al kwamen die vooral van de ‘volkorengranen’. De glycemische lading doet vermoeden hoe dat komt: nog steeds stijgt het bloedsuiker te snel en moet er insuline aan te pas komen om het te doen dalen. De meesten uit deze groep hadden dan ook symptomen van diabetes-2. Dat is de diabetessoort die niet aangeboren is en die door onze ouders ‘ouderdomssuiker’ wordt genoemd. Tegenwoordig heet het gewoon diabetes-2, want iedereen staat op het punt om het te krijgen: jong èn oud. Iedereen die frisdrank drinkt, suiker in zijn koffie doet, een koek eet of een toetje bij zijn eten wil. Allemaal hebben we een verziekte bloedsuikerspiegel en een overspannen alvleesklier die van gekkigheid niet meer weet hoe hij genoeg insuline kan maken om die plotselinge toenames van het bloedsuiker te temmen. Totdat de alvleesklier het helemaal opgeeft en geen insuline meer maakt: dan heb je diabetes-2, heb je met je eten je lichaam stukgemaakt en moet je voor de rest van je leven insuline inspuiten of slikken om ooit nog te kunnen snoepen.

Eten als de Jager (steentijdperk) dat brengt de bloedsuikerspiegel tot rust!!!!!!!!! (zie categorie:Oer Voeding de Jager)
Eten als zoals de jager in de steenstijdperk dan voorkom je diabetes. Niet-erfelijke diabetes kan voorkomen worden als mensen weer gaan eten zoals we deden in de steentijd: fruit, noten, wortelen en vlees of vis. Dat blijkt uit een praktijkstudie in Zweden. Wetenschappers gaven 14 hartpatiënten wiens lichaam ook niet meer normaal reageerde op glucose een ‘paleontologisch dieet’ dat lijkt op wat de mensen aten 70.000 jaar geleden. Men leefde toen van de jacht en van bessen en wortels die men vond. In die tijd was er nog geen landbouw, was er nog geen graanverwerking en hield men maar weinig vee. Pas 9.000 jaar geleden werd de landbouw uitgevonden. De jagers annex verzamelaars gingen massaal over op het verbouwen van graan en het eten van zuivel. (zie categorie: Oer Voeding na de jager) De tijd gaat vooruit, maar het menselijk lichaam niet, ons lichaam nog vrijwel gelijk aan dat van de mens van 10.000 jaar gelden. Van voor de landbouw. En van voor de suikerindustrie!

Het menselijk lichaam is ontworpen om voedsel langzaam te verteren vlees, kleine zurige oerappeltjes, noten en rauwe wortels en knollen. En vooral: groenten. Rauw!!! Daarom is ons verteringssysteem zelf ook langzaam: er gaat toch zeker een uur overheen voordat het eten door je maag is. Daarna moet het nog langs lever, galblaas en alvleesklier om dan pas door de dunne darm te gaan die er ook nog van alles mee doet voordat het echte opnemen pas begint. Pas dan kan het bloed voedingsstoffen en energie opnemen. Pas dan stijgt je bloedsuiker, je glucosespiegel. Pas dan heb je insuline nodig om de energie weer van je bloed in je lichaamscellen op te nemen en je bloedsuiker te laten dalen.Het rare was dat de mediterrane groep niet snoepte en toch deze pre-diabetes-symptomen had. Het grote verschil tussen het eten van de twee groepen was echter dat de steentijdgroep vrijwel geen granen of zuivel at en meer fruit dan de mediterrane groep.

Granen zijn niet persé iets slechts. Koolhydraten uit granen geven snel energie. Dit weet elke sporter die een bord macaroni eet voor dat hij gaat racefietsen. Het bloed zit vol energie en deze energie wordt meteen door de (spier)cellen gebruikt om een prestatie te leveren. Op deze manier is er geen insuline nodig om de bloedsuikerspiegel te doen dalen. Maar wie niet direct gaat sporten na het eten, maakt dat zijn lichaam zelf de vrijkomende energie in goede banen leidt. Daarvoor is insuline nodig en bovendien een opslagplaats voor de energie die niet gebruikt wordt. Er is voor 300 gram opslagcapaciteit in de lever en in de spiercellen. Daarboven wordt glucose opgeslagen in vet!

Vet is een waardevol onderdeel van de melk.

januari 17, 2009

Homogeniseren is het verkleinen van de melkvetbolletjes in de melk. Dat kan door de melk onder hoge druk door een fijn membraan te spuiten of door het “fijn” te centrifugeren. De vetbolletjes worden zo klein dat ze gaan zweven in de melk, waardoor deze niet meer oproomt en langer vers lijkt te blijven. Vet is echter een waardevol onderdeel in melk. Het draagt de smaak, maar ook de in Demeter-melk hoge gehalten aan omega-3-vetzuren. Nadeel van homogeniseren is, dat het melkvet in maag en darmen onvoldoende verteert en daardoor dus relatief onverteerd in het bloed komt. Bij steeds meer mensen leidt dit tot een allergische reactie.

Welke melk wordt niet gehomogeniseerd?
Rauwe melk van de boer.
Gepastueerde melk merk: Loverendale Demeter-melk wordt niet gehomogeniseerd !
Extra note deze melk zit in glas: Glas is volledig ondoorlaatbaar, reuk- en smaakloos en chemisch inactief. Glas gaat geen enkele verbinding aan met de inhoud van de fles. Het beschermt aroma, smaak, kleur en de waardevolle bestanddelen beter dan enig andere verpakking.

Kankerverwekkende stoffen in de voeding?

januari 10, 2009

Je kunt er de klok op gelijk zetten. Ongeveer twee keer per jaar wordt het land opgeschrikt door kankerverwekkende stoffen in de voeding. Als je op een rij zet waarin allemaal kankerverwekkende stoffen voorkomen, vraag je je af of er eigenlijk voedingsmiddelen bestaan waarin ze niet zitten. Het antwoord is nee. Hoe kan dat? Waarom sterven de mensen niet bij bosjes, waarom wordt iedere generatie ouder dan die ervoor? Het is duidelijk, hier klopt iets niet. Het jagen op kankerverwekkende stoffen is verworden tot een massale gekte.

Daar zijn diverse verklaringen voor. Een belangrijke is van technische aard. De afgelopen decennia heeft zich een enorme vooruitgang in snuffelapparatuur voorgedaan. Bijna elk minuscuul spoortje van welke chemische stof dan ook kan tegenwoordig worden aangetoond. Hierdoor lijkt het alsof er tegenwoordig meer stoffen in de voeding zitten die er niet in thuis horen. Neem de recente vondst van het zogenaamd kankerverwekkende antibioticum chlooramfenicol in garnalen. Even los van de vraag hoe gevaarlijk deze stof is: het is heel wel mogelijk dat ze ook vroeger in de garnalen zat, maar dat toen de apparatuur niet gevoelig genoeg was.

Een voorbeeld. Het lijkt een redelijke eis dat er in een glas water alleen maar water mag zitten en niets anders. Toch is die eis in feite ridicuul. In een glas zuiver, oergezond water zitten ook minuscule spoortjes van andere stoffen. Als je die er zo goed mogelijk uit zou willen verwijderen, gaat een glas water honderd euro kosten. Dan nog zal er over tien jaar betere snuffelapparatuur op de markt komen waarmee blijkt dat het toch nog zuiverder had gekund.

Deze redenering leidt onherroepelijk tot een rekkelijke in plaats van precieze opstelling. Niet ‘er mag niets in zitten’, maar ‘er mag niet te veel in zitten’. Lang geleden al kwam de Zwitserse arts, alchemist en homeopaat (een minpuntje op zijn conduitestaat) Paracelsus al tot deze conclusie toen hij stelde dat gif niet bestaat, maar dat de concentratie bepaalt of een chemische stof giftig is of niet. Paracelsus leefde ongeveer vijfhonderd jaar geleden. Dat maakt het des te stommer dat zijn boodschap in sommige kringen nog steeds niet is doorgedrongen.

Neem de doping- en de milieudiscussie. De preciezen zeggen dat elk spoortje doping tot uitsluiting moet leiden en elk flintertje vervuiling door de milieupolitie moet worden bekeurd. Dergelijke scherpslijpers hebben niet alleen nog nooit van Paracelsus gehoord, ze nemen ook een onhoudbaar standpunt in. Naarmate de apparatuur beter wordt, zal in de urine van iedere atleet, hoe brandschoon ook, een spoortje doping kunnen worden aangetroffen. Ook zal in het milieu altijd wel een zekere mate van vervuiling kunnen worden aangetoond. Een rekkelijke opstelling is dus nodig. In eerste instantie lijkt dat toevertrouwd aan de overheid. Die stelt na consultatie van deskundigen en zorgvuldig beraad normen op, gebaseerd op het principe ‘er mag niet te veel in zitten’. Bij voedsel wordt ‘te veel’ idealiter gebaseerd op de gezondheid van de consument, bij het milieu idem en op de staat van de natuur, en bij doping op de mogelijkheid van competitievervalsing.

De praktijk is echter dat normen niet in een vacuüm ontstaan. Ze zijn gebaseerd op de stand van de kennis, maar worden ook beïnvloed door de opvattingen in de samenleving en door de analysetechnieken. De opvattingen in de samenleving tendeerden zowel bij voedsel, milieu als bij doping de afgelopen decennia in de richting van ‘er mag niets in zitten’. Tegelijkertijd zorgde de vooruitgang in de apparatuur ervoor dat het aantoonbare ‘niets’ steeds kleiner werd.

Mede daardoor zijn sommige overheidsnormen ontspoord. Om een voorbeeld te geven: wie een kruiwagen aarde uit zijn tuin schept en die vervolgens weer in het ontstane gat stort, is volgens de wet schuldig aan het veroorzaken van bodemvervuiling. De normen zijn zo scherp geworden, dat het tegenwoordig bijna onmogelijk is om grond te vinden die niet ‘vervuild’ (althans, volgens de normen) is.

Bij voedsel komt er nog iets bij. Omdat de gezondheid van de mens hier direct in het geding is, zijn de normen extra streng. Eerst wordt in dierproeven vastgesteld bij welke concentratie van een bepaalde stof gezondheidseffecten optreden, en vervolgens wordt deze dosis met een factor 1000 verkleind. Overheidsdiensten als de Keuringsdienst van Waren of het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu zijn verplicht om een overschrijding van een norm te melden. Dat komt vervolgens in de publiciteit en leidt dan niet zelden tot een hype. Deskundigen weten dat er doorgaans pas enig gevaar dreigt als een norm met een factor 100 wordt overschreden, krantenlezers weten dat niet. Daar komt bij dat lang niet alle stoffen op dieren zijn getest. Dan kiest de overheid in de praktijk voor het standpunt ‘er mag niets aantoonbaars in zitten’.

De consequentie van deze ontwikkelingen is dat het begrip ‘kankerverwekkend’ loos is geworden. Het klinkt als een semantisch spelletje maar het is de waarheid: het overgrote deel van de kankerverwekkende stoffen veroorzaakt geen kanker. Veel chemicaliën worden in volslagen onnatuurlijke hoeveelheden aan proefdieren gevoerd en blijken dan kanker te verwekken. Ze heten dan ‘kankerverwekkend’. Vanwege het odium van kanker wordt een scherpe norm opgesteld voor de eventuele aanwezigheid van zo’n kankerverwekkende stof in de voeding.

Die normen staan los van de realiteit. Die is namelijk dat er talloze zogenaamd kankerverwekkende chemicaliën bestaan en dat die ook allemaal in kleine hoeveelheden in het voedsel kunnen voorkomen, maar dat deze stoffen in werkelijkheid niet of nauwelijks bijdragen aan de ziekte kanker.

Die ziekte wordt veroorzaakt door ouderdom, door kankerverwekkende stoffen in tabak, door genetische aanleg en door onbegrepen psychologische factoren. De voeding (en het milieu) speelt een kleine rol bij het ontstaan van kanker. Als er al gevreesd moet worden voor bepaalde stoffen in de voeding, dan gaat het niet om exotische stoffen zoals chlooramfenicol in garnalen, dioxine in kippen of acrylamide in brood en chips, maar veel meer om alledaagse stoffen waar niemand zich in dit verband druk om maakt: verzadigde vetten uit vlees, die naar alle waarschijnlijkheid van belang zijn bij het ontstaan van darmkanker en wellicht ook sommige andere kankers. Het begrip ‘kankerverwekkend’ is dusdanig van zijn ware betekenis losgezongen dat de Amercan Council on Science and Health, een kritische organisatie van wetenschappers en artsen, ooit een smakelijk kerstmenu vol ‘kankerverwekkende’ natuurlijke chemicaliën heeft afgedrukt . Niet om te waarschuwen, maar om te benadrukken hoe belachelijk de term ‘kankerverwekkend’ is geworden.

Een voorbeeld: in een sneetje wit brood zit 167 microgram van de kankerverwekkende stof furfural. In dierproeven bleek dagelijks 197 milligram furfural per kilo lichaamsgewicht kanker te veroorzaken. Als dit gegeven omgerekend wordt naar een mens van 70 kilo, dan zou deze per dag 82.600 sneetjes wit brood moeten eten om een risico te lopen.

Een extra complicatie bij dit alles is dat de gemiddelde journalist van dit soort zaken geen enkele weet heeft. Journalisten die de School voor de Journalistiek hebben gedaan, geschiedenis, rechten of politicologie hebben gestudeerd (zoals de journalisten op de meeste nieuwsredacties van kranten en televisie), hebben nog nooit van Paracelsus gehoord, weten het verschil niet tussen een molecuul en een atoom en beseffen niet dat er in voedselnormen op zijn minst een factor 1000-buffer zit.

Daardoor komen de paniekberichten op de voorpagina, zoals onlangs bij het Algemeen Dagblad, dat prominent meldde dat er uit Zweeds onderzoek was gebleken dat in brood en chips veel te veel van de kankerverwekkende stof acrylamide zit. Een dag later mochten ze beter opgeleide journalisten dan wel de deskundigen aan het woord laten die melden dat het risico meevalt, maar dan is het kwaad al geschied.

Aldus veroorzaakt een kongsie van overheden die, om een vals gevoel van veiligheid te scheppen, veel te scherpe nonnen opstellen, onderzoekslaboratoria die elke overschrijding van een norm zonder relativering rapporteren en journalisten die dit alles ongefilterd doorgeven, ja, vaak zelfs opblazen, aan de lopende band voedselhypes.

Naar wat het gevolg is van die hypes, kan slechts worden gegist. Veel mensen zullen gelukkig hun schouders ophalen en menen dat je de krant niet altijd kunt geloven en het zo’n vaart wel niet zal lopen. Maar er zullen toch ook heel wat mensen zijn die zich de stuipen schrikken. Dat is vermoedelijk slechter voor de gezondheid dan 99,9 procent van de zogenaamd kankerverwekkende stoffen. (gezondheidshoekje notitie: stress geeft het je als je iets eet wat volgens de media kankerverwekkend is onbewust of bewust ben je daar dan toch mee bezig)

Zou je dezelfde kort-door-de-bocht-redenering toepassen die wordt gehanteerd bij het melden van kankerverwekkende stoffen in de voeding, dan zou je tot een aardige krantenkop kunnen komen: ‘Ministers, ambtenaren, onderzoekers en journalisten bedreigen de geestelijke gezondheid.’

Bron: www.uitkijk.net Archief-artikel

Iedereen kan een antwoord vinden op kanker.

januari 6, 2009

Lothar Hirneise in gesprek met Tijn Touber, verscheen in Ode nummer: 60

Kanker is de meest gevreesde ziekte van de moderne samenleving. Een doodvonnis voor velen, omdat effectieve therapieën schaars zijn. De Duitser Lothar Hirneise reisde door de wereld op zoek naar succesvolle behandelingsmethoden. Zijn conclusie: iedereen kan een antwoord vinden op kanker. Maar eigenwijsheid is een essentiële voorwaarde. Gesprek met een specialist die nooit medicijnen studeerde.

We zijn al een uur in gesprek als Lothar Hirneise voorover buigt alsof hij me in vertrouwen neemt en met een betekenisvolle stem zegt: ‘Een tumor is een oplossing van het lichaam voor een probleem. Kanker ontstaat omdat iemand geen adrenaline meer produceert die nodig is om suiker at te breken. Een overmaat aan suiker is een gevaar voor de gezondheid en dus maakt het lichaam tumoren. Tumoren fermenteren – verbranden – suiker en ze verbruiken ook veel energie – suiker dus – door hun snelle celdeling. Daarom groeien sommige tumoren zo snel. Bovendien werkt iedere kankercel als een levercel, maar dan veel beter. De tumor helpt je dus om je gifstoffen kwijt te raken. Zonder de tumor zou je pas echt ziek zijn. Ik vertel mensen altijd: “De tumor is niet je probleem. Een tumor is een onwaarschijnlijk intelligente oplossing van het lichaam.” Als je gezond wordt, verdwijnt de tumor vanzelf. Daarom moet je ook niet meteen opereren om de tumor te verwijderen. Ga eerst ontgiften. Als de tumor dan nog steeds groeit – wat vrijwel nooit het geval is – kun je nog altijd opereren.’

Kanker is geen probleem. Kanker is een oplossing.

Dat is de uitdagende én hoopgevende visie van Lothar Hirneise. Hij vermoedt dat de mens tijdens de evolutie tumoren heeft gecreëerd om te overleven: ‘Teveel suiker in de cellen leidt bijvoorbeeld tot blindheid – zoals bij suikerpatiënten. Het creëren van een tumor is de oplossing. Ook een ontsteking in de darmen is potentieel gevaarlijk. Wanneer die te groot wordt, raken de darmen verstopt. Ook hier is de oplossing van het lichaam een tumor. Deze produceert enzymen die de ontsteking remmen en genezen. De tumor zelf verdwijnt vervolgens vaak ook vanzelf. De meeste kankerpatiënten zijn heel verbaasd dat ze een tumor hebben. Ze zijn jarenlang gezond geweest, hadden nooit koorts, hadden nooit een arts nodig en nu hebben ze ineens die tumor. Waar komt het vandaan? De tumor hielp hen om gezond te blijven, totdat op een dag alles in elkaar klapt.’

Lothar Hirneise is geen arts. Maar hij heeft wel een baanbrekende – én goed gefundeerde – visie op kanker. Geholpen door de gründlichkleit van zijn Duitse landsaard is argumentatie zijn kracht. Hirneise is een man van onderzoek en bewijzen. Een man ook, die op een bijzondere wijze in Duitsland een invloedrijke maar ook controversiële kankerspecialist werd. Tien jaar geleden was Hirneise een meester in Oosterse vechtsporten en Kung Fu-leraar. Bovendien had hij een goed lopende sportwinkel. Die winkel werd in 1996 met grote winst verkocht en Hirneise beloofde zijn echtgenote Chris en zijn twee zoons dat hij – na jaren van hard werk en weinig thuis zijn – tijd aan zijn gezin zou besteden. Totdat een goede vriend kanker kreeg. Hirneise: ‘Vóórdat ik de sportwinkel had, werkte ik tien jaar in ziekenhuizen. Ik ben opgeleid tot psychotherapeutisch verpleegkundige en heb daarnaast vier jaar psychotherapie gestudeerd. Het was dus niet onlogisch dat mijn vriend mijn hulp inriep, maar ik wist niet veel van kanker. Ik ging op zoek en stuitte op Lynne McTaggart, initiatiefneemster van het blad What Doctor’s Don’t Tell You in Engeland en auteur van het gelijknamige boek. Ik bezocht een door haar georganiseerd congres in Londen over alternatieve manieren om kanker te behandelen. Sommige sprekers hadden een wat esoterisch verhaal, maar ik was onder de indruk van de gepresenteerde onderzoeksresultaten.’

De conferentie van What Doctor’s Don’t Tell You in Londen bleek het begin van een intensieve zoektocht van Hirneise naar allerlei mogelijke kankertherapieën. Hij had tijd en geld – ‘een unieke combinatie die niet veel mensen is gegeven’ – en las alles wat hij maar in handen kon krijgen. ‘Chris werd bijkans gek van me. Iedere keer dat ik weer een mogelijke geneeswijze op het spoor was, sprong ik op het vliegtuig en ging er heen – Mexico, Rusland, China, de Bahama’s, de Verenigde Staten, heel Europa… waar ben ik niet geweest?’

De zoektocht leidde uiteindelijk tot de oprichting in 1997 van Menschen gegen Krebs, mede geïnspireerd door de Amerikaanse organisatie People Against Cancer, opgericht door Frank Wiewel die Hirneise op de conferentie in Londen had ontmoet. Deze Duitse organisatie geeft intussen een nieuwsbrief uit, organiseert lezingen, workshops en congressen en biedt ook telefonische hulp en consulten aan. Er blijkt bij kankerpatiënten een grote behoefte aan onafhankelijke informatie te bestaan. Want daaraan ontbreekt het in de medische wereld, meent Hirneise. ‘De meeste artsen zijn goede vaklieden die hun patiënten oprecht willen helpen. Maar… ze zijn werkzaam in een slecht systeem. Want, van wie krijgt de arts zijn informatie? Ten eerste van professoren aan de universiteit. En hoe word je hoogleraar? Door je omhoog te werken binnen de gevestigde orde. Door te vertellen wat iedereen daarvoor ook al vertelde. Er bestaat geen andere manier om in de wetenschappelijke wereld professor te worden. Vervolgens bezoekt elke arts regelmatig conferenties op zijn vakgebied. Ik ben in al die jaren op geen enkele conferentie geweest die niet door de farmaceutische industrie werd gesponsord. En dan zijn er ook nog tijdschriften en vakbladen. Die staan vol met advertenties van de farmaceutische industrie. Nog los van de vraag wie de eigenaren van die bladen zijn. Er is maar één conclusie mogelijk: binnen de conventionele geneeskunde bestaat geen enkele onafhankelijkheid meer.’

Hirneise is een groot voorstander van een integrale benadering bij de behandeling van kanker waarin ook plaats is voor niet-westerse methoden: ‘In al die jaren dat ik in ziekenhuizen werkte, heb ik nooit iemand horen spreken over alternatieve manieren om kanker te behandelen. De gemiddelde arts weet niets van kankertherapieën uit bijvoorbeeld Rusland, India, China of Zuid-Amerika. Als ik een arts naar zo’n therapie vraag, zegt hij: “Als het zou werken, zou ik er wel over hebben gehoord.” Maar dat is nu juist het punt: over die behandelingswijzen wordt niet gepubliceerd in de bladen die hij leest. Zo houdt het systeem zichzelf in stand. Oncologen weten er gewoon niets van. Eerlijk gezegd vind ik het woord “oncoloog” niet eens geschikt voor de meeste artsen die zich met kanker bezig houden. “Chemotherapeut” of “bestraler” zouden betere titels zijn. Meer doen ze vaak niet.’

Het is een vroege ochtend, half acht, en zitten we aan het ontbijt in het kantoor van Hirneise op de bovenste verdieping van zijn mooie huis aan de rand Stuttgart met uitzicht op glooiende weilanden. Het woord is gevallen. Chemotherapie. Hierover schreef Hirneise onlangs een boek met de uitdagende titel: Chemotherapie heilt Krebs und die Erde ist eine Scheibe (Sensei Verlag, 2002), chemo geneest kanker en de aarde is plat. Hirneise’s visie laat weinig ruimte voor misverstanden: chemotherapie – de therapie die zo vele kankerpatiënten dagelijks ondergaan – werkt niet. ‘Ik kan me nog voorstellen dat chemotherapie in bepaalde gevallen een tijdelijke oplossing kan zijn, maar dan wel in een compleet protocol, waarin ook aandacht is voor ontgifting, voeding en geestelijke steun. Ik ben echter tegen de manier waarop het gif doorgaans wordt gebruikt. Volgens het huidige protocol worden mensen gedood. Punt. Bovendien vertellen ze de patiënt dat je weer gezond bent als de tumor weg is. Dat is niet alleen onwaar, maar ook dom. Trouwens, ik ken veel artsen en ik heb ook veel artsenvrienden en bij een glas bier vertrouwen ze mij toe dat zij chemotherapie nooit voor zichzelf of voor hun familie zullen gebruiken. Artsen sturen patiënten naar mij toe, omdat ze weten dat de reguliere behandeling niet werkt. Ze zeggen tegen hun patiënten: “Ik moet je dit geven, maar het werkt niet. Ga maar naar meneer Hirneise.” En toch blijven ze zelf binnen het systeem werken. Schizofreen, nietwaar? Maar een arts verliest veel als hij uit het systeem stapt: geld, carrière, aanzien – iedereen kijkt tegen je op als je arts bent. Bovendien: als je tegen de heersende conventies in gaat, word je keihard bestreden. Daar moet je tegen kunnen.’

Ook Hirneise wordt fel bestreden. Artsen noemen hem gek, gevaarlijk of erger. ‘Maar ik ben nog geen een arts tegengekomen die zei: “Meneer Hirneise, wat u op pagina 235 schrijft, klopt niet, want…” Een wetenschappelijke discussie wordt niet gevoerd. Maar dat is geen wonder. Als ik hen vraag naar voorbeelden van patiënten in een laat stadium van kanker die dankzij hun behandeling beter zijn geworden, wordt het stil. Ik kan hen daarentegen duizenden patiënten en gevallen laten zien van mensen die beter werden, terwijl zij al waren opgegeven door diezelfde artsen. Ik ken ze, ik schud ze dagelijks de hand.’

Hirneise heeft veel gereisd, veel gelezen en hij sprak met artsen en patiënten in de hele wereld. Zijn ervaringen en onderzoeken heeft hij vastgelegd in een indrukwekkende hoeveelheid statistieken. En zijn conclusie is helder: elke succesvolle kankertherapie bevat de volgende drie ingrediënten: grondige ontgifting, aanpassing van het dieet en mentaal of spiritueel werk. ‘In welke kliniek ik ook kwam, het was overal en altijd hetzelfde. Dit is wat de mensen deden die kanker overwonnen. Ik heb mensen gezien die op sterven na dood waren, uitzaaiingen hadden in hun botten, hersenen, longen en beenmerg… en beter werden. In de eindfase is er geen medicijn ter wereld dat je kan redden – regulier of alternatief.’

Als het zo simpel en eenduidig is, waarom worden dan niet veel meer mensen beter? ‘Omdat succes discipline en inzet vraagt. Het vraagt van de patiënt dat hij in beweging komt, actief wordt, een constructieve vechthouding ontwikkelt. De meeste mensen kiezen de makkelijke weg: chemotherapie, bestralen of opereren. Mensen zeggen: “Hoezo makkelijke weg? Weet je hoe erg chemotherapie is?” Natuurlijk is chemotherapie geen pretje, maar je dieet en je levensstijl omgooien, is moeilijker. Daarom overleven zo weinig mensen kanker. “Eerst ontgiften, dan een goed dieet en verder gelukkig blijven”, vertel ik mensen. “Wat?”, roepen ze dan, “gelukkig blijven? Bent u totaal geschift meneer Hirneise? Ik heb overal tumoren, ik kan niet eens lopen en u vertelt me dat ik plezier moet hebben?” Ik vertel ze dan dat er maar twee opties zijn: óf je sterft binnenkort, of je blijft leven. Als je binnenkort sterft, kun je maar beter nu veel plezier hebben, toch? Als je niet sterft, moet je nu ook plezier hebben, want er is niets dat zo goed is voor je immuunsysteem. Het klinkt gek, maar we hebben veel plezier en lachen veel. Ik heb laatst een seminar gedaan met opgegeven kankerpatiënten – zelden zo gelachen. Egobevrediging, geld en seks regeren de wereld. Kankerpatiënten zijn zo ongeveer de enige mensen die hier niet in zijn geïnteresseerd. Het is alsof je met de paus of met moeder Theresa praat. Ik leer heel veel van ze. Ze leven voor de dag. Ze leven zo anders dan de rest van de mensheid.’

Als plezier en betekenisvol leven een belangrijke bijdrage leveren aan de genezing van kanker, is het de vraag of een gebrek hieraan de ziekte in de hand werkt. Voor Lothar Hirneise begint kanker met stress: ‘Zonder stress geen kanker. Honderd procent onmogelijk! Er worden hele debatten gevoerd over soorten stress – fysieke en psychologische – maar voor een cel maakt het niet uit waar de stress vandaan komt. Iedere kankerpatiënt heeft een suikerprobleem. Insuline brengt suiker in de cel. Adrenaline – en in mindere mate cortisol en clucagon – halen het eruit. Iedereen denkt, dat als je stress hebt, dat je dan teveel adrenaline hebt. Dat is waar, maar alleen in het begin. Als je langdurig stress hebt, ontstaan er tekorten aan adrenaline. Dat zie je bij kankerpatiënten. De cel zit dus vol suiker die niet wordt afgebroken. Zo’n cel sterft. Suiker is een gif, teveel ervan vernietigt je bloedvaten, je nieren en je botten. Het lichaam bestrijdt dat gevaar met de creatie van tumoren – als een laatste middel om het overschot aan suiker weg te krijgen.’

‘De oplossing van de stress die leidde tot het suikerprobleem zal voor de één een ander dieet zijn – omdat hij of zij ongezond at – en voor de ander in de psychologisch, spirituele sfeer liggen – omdat hij of zij bijvoorbeeld ernstige relatieproblemen had. Vandaar dat een goed dieet niet voor iedereen werkt, waardoor sceptici roepen dat zo’n dieet “dus” niet werkt. Het is maar net waar de stress vandaan komt. Vandaar dat het zo belangrijk is de hele mens in ogenschouw te nemen. Ofwel: om met de hele mens te praten. Frank Wiewel van People Against Cancer zegt: “Geef me een half uur met een kankerpatiënt en ik vind het probleem.” Ik heb dezelfde ervaring. Soms moeten we uren praten, maar we vinden altijd het probleem. Artsen daarentegen worden niet betaald om met patiënten te praten. Ze hebben totaal geen holistische kijk op geneeskunde. Ze zijn zozeer met gescheiden onderdelen bezig, dat ze het geheel niet meer overzien. De hele mens wordt vergeten. Als twee verschillende vrouwen met borstkanker bij een arts komen, dan is het probleem voor hem duidelijk: borstkanker. Mijn ervaring is, dat twee borstkankers twee verschillende ziekten kunnen zijn. Als iemand die een zoon heeft verloren na een half jaar prostaatkanker ontwikkelt, wil je hem dan met chemotherapie genezen? Overigens roepen mensen vaak dat de Verenigde Staten ons in dit opzicht voor zijn, maar mijn ervaring is dat het daar juist nog erger is. We liggen twintig jaar voor. Talrijke Amerikanen komen naar Duitsland voor behandeling.’

Hirneise heeft de ervaring dat –als patiënten de oorzaak van hun kanker op het spoor komen en werkelijk willen veranderen– zelfs mensen die op sterven na dood zijn, kunnen genezen. De productie van adrenaline komt vanzelf weer op gang als mensen zich –oh paradox!– ontspannen. ‘Ik heb een foto uit 1994 van een dame uit Karlsruhe, ze had toen kanker in vrijwel al haar botten en in haar beenmerg. Ze kon niet meer uit bed komen, anders zouden de botten breken. Ze gebruikte veel morfine en was bijna dood. Ze leeft nog steeds. Ik heb haar onlangs nog bezocht. Ze leidt een normaal leven. Hoeveel zieker kun je zijn? Ik ken een andere vrouw die twee keer is gestorven, ze is twee keer gereanimeerd. De priester stond aan haar bed voor de laatste sacramenten. Het gaat heel goed met haar. Ze is ergens in de zeventig, skiet in Zwitserland en heeft een twintig jaar jongere minnaar.’

Hirneise is zich er terdege van bewust dat hetgeen hij vertelt niet alleen in veel opzichten tegen de heersende opvattingen indruist, maar bovendien niet zo makkelijk is te begrijpen – laat staan toe te passen als je eenmaal de diagnose ‘kanker’ hebt gekregen. ‘Ik moest eerst de hele wereld over reizen en begreep het pas na een paar jaar, dus hoe kan ik verwachten dat iemand dit na een lezing van een uur begrijpt?’ Hirneise is nu dertig mensen aan het opleiden die – net als hij – met patiënten kunnen praten, meteen nadat zij hun ‘doodvonnis’ hebben gekregen. ‘Je hebt dan een objectief mens nodig die rationeel kan denken. Je vrienden en familieleden zijn op dat moment net zo emotioneel als jij. De meeste mensen denken dat de arts die objectieve persoon is. Dat is hij niet. Je bent namelijk niet alleen patiënt, maar ook klant. Hij heeft iets te verkopen, of het nu een reguliere of een alternatieve arts is. We zouden veel levens kunnen redden als een objectief, onafhankelijk en deskundig mens direct met de patiënt zou spreken. Vandaar de opleiding en de belofte van iedere deelnemer dat zij zelf geen therapie zullen bedrijven.’

Het tweede struikelblok op weg naar genezing is de zogenaamde nazorg. ‘Veel patiënten wordt na een behandeling gevraagd om drie maanden later weer terug te komen. En dus kunnen de meeste mensen twee weken voordat die drie maanden om zijn, al niet meer slapen. Over stress gesproken! Dan krijgen ze een bloedtest en moeten ze een week op de uitslag wachten. Mensen worden daar uiterst onzeker van. Er is teveel ruimte voor nieuwe schadelijke stress. En voor misverstanden. De meeste artsen gebruiken een taal die geen mens begrijpt. Ik adviseer patiënten om weg te blijven bij de nazorg. Het is te gevaarlijk.’

Een voorbeeld: ‘Een tijd terug gaf ik ergens een lezing, komt er na afloop een man naar mij toe, omhelst me en zegt: “U hebt mijn leven gered.” Enkele maanden later belde zijn dochter. Hij was overleden. Wat was er gebeurd? De kinderen hadden hun vader overgehaald toch naar een arts te gaan. Uiteindelijk deed hij dat. Dat was op een maandag. De zaterdag erop overleed hij. De stress, de angst en de onzekerheid door de onduidelijke diagnose van de arts hadden hem gek gemaakt. Als mensen mij vragen welke diagnostische tests zij wél en niet moeten doen, zeg ik: “Kun je slapen zonder die diagnose?” Zo ja: niet doen. Als je de diagnose nodig hebt om beter te slapen: ga dan maar. In plaats van een bloedtest kun je beter in de spiegel kijken. Kijk naar je hele lichaam, je huid, et cetera. Dat is een hele goede diagnose. Mediteer vervolgens en luister naar je lichaam. Luister wat het je wil vertellen. Je zult heel veel vinden, veel inzicht krijgen. Daarna kun je altijd nog naar een arts gaan. Ga niet zomaar naar een arts om gewoon je bloed te laten testen of om een x-ray te maken. Ik weet dat dit een grote opgave is. We denken: de arts zou het toch moeten weten? Het is toch goed om zo vroeg mogelijk te weten of je een tumor hebt? Nee. Geloof me, dat is het niet. De tumor is niet je vijand. Stress is de ware oorzaak en er is geen mens die de stress van teveel onderzoeken en nazorg aankan.’

Misschien is daarom de belangrijkste boodschap van Lothar Hirneise dat elk mens zijn eigen weg moet gaan om zichzelf te genezen. Een arts kan daarbij helpen. Maar ook een vriend. Iedereen kan voor zichzelf kritisch nagaan of een bepaalde behandeling voor hem of haar werkelijk goed is. Die eigenheid is de inspiratie van Hirneise. Een laatste advies van de man die met zovele mensen sprak die in staat waren hun ziekten te overwinnen: ‘Sluit een contract met je tumor. Ik heb gemerkt dat veel overlevers dat doen. Ze gaan in gesprek met de tumor: “Lieve tumor, dit is een verlies/verlies situatie. Als jij groter wordt, moet ik sterven en jij dus ook. Laten we de zaak omdraaien tot een win/win situatie. Jij wordt kleiner – je hoeft niet te sterven, maar wordt weer normaal – waardoor ik kan leven. Als tegenprestatie zal ik ….”. Ik vertel patiënten dat ze heel voorzichtig moeten zijn met wat ze beloven, want de tumor zal zich er alleen aan houden als jij dat ook doet. Als je je er niet aan kunt houden, maak dan een nieuw contract. Sommige mensen kan ik niet helpen. Zo was er een vrouw wier zoon een mislukte zelfmoordpoging had gedaan. Aan zijn ziekenhuisbed smeekte ze God haar leven te nemen, in plaats van dat van hem. De zoon overleefde. Een paar weken later had zij kanker. Ik zei haar een nieuwe deal met God te sluiten, weer met Hem te spreken. Ze was echter te bang dat God dan het leven van haar zoon zou nemen. Kort daarop overleed ze. Niemand kan zo iemand helpen. Dat is de kracht van een contract. Ieder mens en iedere ziekte zijn uniek en hebben recht op respect en een heel persoonlijke aanpak.’

Recente artikelen

Categorie

Archief

Oervoeding hoort daar suiker bij?

Vet is een waardevol onderdeel van de melk.

Kankerverwekkende stoffen in de voeding?

Iedereen kan een antwoord vinden op kanker.

Belangrijk

Boodschappenlijstje

Thearapieën

Websites diverse

Websites tuinieren

Websites voeding

Websites waarheid of onzin?